De koepel voor Nederlands-Joodse vrouwen

De koepel voor Nederlands-Joodse vrouwen

« < sep 2010 > »
Zo Ma Di Wo Do Vr Za
29 30 31 1 2 3 4
5 6 7 8 9 10 11
12 13 14 15 16 17 18
19 20 21 22 23 24 25
26 27 28 29 30 1 2

Binnenkort

Agenda is leeg

Inloggen

10 jaar NCJW: verslag en foto's E-mail
Geschreven door Mieke van Praag   
zondag 08 juni 2008

Het tienjarig jubileumfeestje van NCJW Nederland dreigde zondag alle cliché’s over vrouwenbijeenkomsten te bevestigen toen het geluid van de film A Price Above Rubies bleek te ontbreken, maar gelukkig voegde de discussie-na tussen zo’n zestig gesorteerde aanwezigen zich niet naar dat beeld.

De Nederlandse afdeling van de National Council of Jewish Women is op zich een unieke samenwerking, ontstaan uit praktische overwegingen. Tot de oprichting in mei 1998 waren er in Nederland vier aparte Joodse vrouwenverenigingen, maar van de internationale koepel ICJW mag per land maar één organisatie lid zijn. Dat leidde tot een samenwerkingsinitiatief, vertelde mede-oprichter en voorzitter Mieke van Praag: „Nou, het waren tamelijk enerverende vergaderingen, maar het lukte.” Met NCJW Nederland voeren Liberale en Orthodoxe vrouwen actie voor het oplossen van get-problemen en vertegenwoordiging van vrouwen in besturen, het herenbestuur van de NIHS voorop. Er is een succesvolle gespreksgroep met moslimvrouwen.Over het belang van het ICJW-lidmaatschap vertelde Eliane Sperling uit België die de organisatie vertegenwoordigt in de European Women’s Lobby. De ICJW is als niet-gouvernementele organisatie (NGO) gesprekspartner van de VN, waar zij onder meer ijvert tegen antisemitisme en voor vrouwenrechten: „We doen nog steeds tweederde van alle huishoudelijke taken, of we nu werken of niet.”Dieny Scheffer, de pittige nieuwe voorzitter van de Nederlandse Vrouwenraad, prees de post van NCJW-vertegenwoordiger in deze Raad aan als ‘een topbaan’.

Dat de formule werkt, bewees de discussie onder leiding van film buff Anja Waleson na de treffende film A Price Above Rubies – over de manier waarop de hoofdpersoon en haar (overigens authentiek gefilmd) orthodox Joods milieu omgaan met haar ongelukkige huwelijk. Van deze film kon het maar een stapje zijn naar de religieuze barricades in een publiek dat het hele scala van Joods tot niet-Joods leven leek te bestrijken, maar het bleef bij één clichématig ‘er is er tenminste ééntje ontsnapt’ tussen vele persoonlijke en meevoelende reacties.

En hier de foto's: klik op een kleine afbeelding voor een vergroting.